Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunca sistematik işkence ve aşağılama uyguladığı bir kâbusu anlatır. Film, salt şiddet tasviri değil, iktidarın yozlaşması, faşizmin mekanizmaları ve toplumsal yapıların insan doğası üzerindeki yıkıcı etkilerine dair derin bir alegoridir. Pasolini, görüntüleri estetize etmeden, izleyiciyi rahatsız edici bir gerçeklikle yüzleştirir. Oyunculuklar, karakterlerin soğukkanlı zalimliğini ve kurbanların çaresizliğini etkileyici bir biçimde yansıtır. Yönetmen, tüketim toplumu ve kapitalist yapılara yönelttiği eleştiriyi bu aşırı şiddet tablosu üzerinden iletir. İzlenmesi zor bir film olan Salò, sanatsal cesareti ve politik mesajıyla sinema dünyasında iz bırakmıştır. Seyirciyi pasif bir konumdan çıkarıp, güç ilişkileri ve insanlık durumu üzerine düşünmeye zorlar. Sansür ve yasaklarla karşılaşmış olsa da, önemli bir kültürel ve tarihsel belge niteliği taşır. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını zorlayan ve rahatsız edici sorular soran bir başyapıt arayanlar için temel bir izleme deneyimidir.